mensen

De tv gaat aan, felblauw licht schijnt in mijn nog slapende ogen. Ruw word ik uit mijn vage droom geschud. Doden, zoveel doden. Parijs, alweer? Waarom en nog meer vragen? De wereld om mij heen ontwaakt, nog niet bewust van het kwaad dat deze nacht Parijs is aangedaan. De reacties op social media stromen binnen, er wordt gespeculeerd over de daders, de grenzen zouden in Nederland dicht moeten, straks wordt Sinterklaas gebombardeerd? Reacties van mensen die denken op dat moment zoveel te weten, terwijl de slachtoffers van deze daad nog niet eens begrijpen wat hier aan de hand is. Dat heel onze wereld, waarin we claimen dat we sinds de agrarische revolutie zo'n 12000 jaar geleden erop vooruit zijn gegaan, met onze wetenschap, economie en godsdiensten, eigenlijk gewoon een beetje mislukt is. Ik wil niet geloven dat onze wereld één grote mislukking is, dat alles wat wel mooi is aan deze wereld teniet wordt gedaan door zulke daden. Dat we niet meer durven te leven, bang om op een dag slachtoffer te zijn van zulke wanhoopsdaden. Maar geven we deze terroristen dan niet hun zin? Door in angst verder te leven. 

Een terrorist heeft namelijk geen geloof, geen land, het enige doel in zijn of haar leven is het zaaien van angst. Net zoals er in ons wetboek, de bijbel en de Tenach, staat er ook in de koran dat moorden niet mag, dat het laf is en dat het jou geen beter mens maakt. Terroristen zijn niet altijd moslim, drugsbaronnen niet altijd Mexicaan, de maffia is niet altijd Italiaans, chinezen zijn niet altijd slim en Amerikanen zijn niet altijd dik. We zijn allemaal mensen, allemaal mooi op onze eigen manier. 

Nu roepen ook mensen dat de grenzen dus dicht zouden moeten, ik las hier en daar nog ergere dingen: als dat we alle asielzoekerscentra moeten afbranden. Waar is jullie gevoel voor menselijkheid? Eerst rouwen om die honderden gewonden en doden in Frankrijk, vervolgens roepen dat de vluchtelingen terug moeten naar hun land, waar zij gevlucht zijn voor het geweld waar wij nu om rouwen. Ik geloof ook niet dat alle vluchtelingen altijd even eerlijk zijn, ik ben realistisch, maar zo ben ik er ook van overtuigd dat er in Nederland profiteurs zijn, dat er ook hier criminelen zijn en dat dat geldt in alle landen van de wereld.

In angst verder leven heeft dus geen zin, het helpt niet. Wij, als gewone burgers hier in dit minuscule stukje land op aarde, kunnen op een aantal manieren helpen, we betuigen steun aan de mensen in Parijs en andere plekken waar onschuldige doden vallen, we zoeken in onze ladekastjes naar onze menselijkheid, verdraagzaamheid en broederschap en we laten ons vooral niet kennen door wél plezier te blijven maken, troost te zoeken in kunst en muziek, onszelf te blijven en vooral ons eigen plekje beetje bij beetje mooier te maken.

Ik geloof niet in een god, ik geloof in het andere deel van de mensheid dat nog niet zo mislukt is en nog een beetje een gevoel van waardigheid heeft. Ik bid dus ook niet, naar welke god zou ik moeten bidden? Ik probeer te redden wat er te redden valt door mij niet te laten kennen. 

Paris is about life.